Púnverska stríðið
Púnverska stríðið var háð á árunum 218-201 f. Kr. Þar mættust Róm og Karþagó, en þessi ríki höfðu leiðandi stöðu
á vestanverðu Miðjarðarhafi. Veldi þeirra beggja jukust jafnt og þétt. Rómverjar lögðu undir sig Ítalíuskaga
og Karþagómenn komu sér upp öflugu verslunarveldi.
Karþagó var upphaflega nýlenda Fönikíumanna en Rómverjar kölluðu þá Púnverja. Til að byrja með voru samskipti ríkjanna friðsamleg þar sem hagsmunir þeirra sköruðust lítið. Að lokum varð deila um Sikiley til þess að 1. púnverska styrjöldin braust út árið 264 f. Kr. Í henni gekk ýmislegt á, bæði á sjó og landi, áður en Rómverjar unnu loks sigur árið 241 f. Kr.
Eftir að Róm hafði unnið fyrsta púnverska stríðið árið 241 f. Kr. voru Karþagómönnum settir harðir friðarskilmálar.
Þeir fólu í sér að Karþagómenn urðu að yfirgefa Sikiley, sem var orsök stríðsins, og allar eyjar á milli Ítalíu og Sikileyjar.
Hvorki Rómverjar né Karþagómenn máttu ráðast á bandamenn hinna. Einnig áttu Karþagómenn að greiða Rómverjum
háar stríðsskaðabætur eða sem námu 3.200 talentum á ári í tíu ár.
Karþagó átti ekki svo mikla peninga. Stríðið, sem stóð í 23 ár, hafði tæmt ríkissjóð borgarinnar og gátu Karþagómenn því ekki greitt hermönnum sínum mála. Fannst málaliðunum sem þeir hefðu verið illa sviknir og gerðu uppreisn sem var ekki kveðin niður fyrr en 237 f. Kr. Þótti þessi málaliðauppreisn mjög miskunnarlaus og grimm á báða bóga. Var hún kveðin niður af Hamilkar Barka sem hafði verið helsti herforingi Karþagómanna í 1. púnverska stríðinu. Sáu Rómverjar sér leik á borði og hótuðu Karþagómönnum stríði ef þeir létu ekki Sardiníu og Korsíku af hendi. Líklega hafa Rómverjar talið að Ítalíu hafi verið ógnað með veru Karþagómanna þar. Var 1.200 talentum bætt við stríðsskaðabæturnar sem Karþagó þurfti að greiða Rómverjum. Má telja fullvíst að þetta háttalag Rómverja hafi vakið mikla reiði í Karþagóborg. Hærri stríðsskaðabætur þýddu að Karþagómenn þurftu að leggja undir sig landsvæði sem væri auðugt.
